چرا خوراک پرداز هزار دشت؟

تولیدات کارخانه شامل خوراک پلت دام و طیور، کنسانتره و همچنین انواع مکمل های دامی و طیور است که به شکل مش (آردی)، کرامبل و پلت عرضه می گردد. استفاده از ماشین آلات مدرن در فضایی کاملاً بهداشتی و در منطقه‌ای مناسب از نظر دسترسی و حمل و نقل از امتیازات ویژه این شرکت است. در تولیدات هزاردشت همواره سعی بر این بوده که با استفاده از مواد اولیه با کیفیت با قیمتی مناسب محصولی ممتاز جهت استفاده مرغداران و دامپروران گرامی عرضه کند.

  • آدرس

    هشتگرد، شهر صنعتی ، فاز 3 ،خیابان 23 ،پلاک 102 ، شرکت خوراک پرداز هزاردشت

  • شماره تماس

    026-44236730

© 2021, All Rights Reserved.

ورزش اسب سواری (سوارکاری) و تاریخچه آن

ورزش اسب سواری (سوارکاری) و تاریخچه آن

آمار بازدید 644 اسب سواری یا سوارکاری (به انگلیسی:horse riding) به معنای نشستن بر پشت اسب، که مرکب انسان است

 

اسب سواری یا سوارکاری (به انگلیسی:horse riding) به معنای نشستن بر پشت اسب، که مرکب انسان  است و کنترل حرکات آن می‌باشد. خصوصیت این ورزش مهیج این است که بین انسان و مرکبش (معمولاً اسب) وحدت ایجاد می کند، بنابرین موفقیت اسب و سوارکار به ارتباط موثر و احترامی است که آن دو برای یک دیگر قائل‌اند، بستگی دارد.

برای شروع به یادگیری سوارکاری نیاز به هیچ دانش و مهارت قبلی ای نیست، با این حال به دلیل قدرت جسمی و ذهنی که کنترل کردن اسب نیاز دارد، به کودکان زیر ۷ سال توصیه نمی‌شود.

تاریخچه اسب سواری

تاریخ رام کردن اسب هنوز به درستی شناخته نشده‌است. باستان‌شناسان با توجه به قدیمی‌ترین آثار بر جای مانده از پیشینیان در رابطه با رام کردن اسب‌ها، معتقدند که اولین اسب‌های اهلی به بیش از سه هزار سال قبل از میلاد برمی‌گردند. قبل از آن اسب به منظور تهیهٔ غذا شکار می‌شده‌است.

البته باستان‌شناسان در بعضی نقاط از اروپای شرقی دهنه هایی پیدا کرده‌اند که به شش هزار سال قبل از میلاد برمی‌گردند. این نشان می‌دهد که انسان از آن زمان سعی داشته‌است که اسب را رام کند و از آن بهره ببرد، ولی به دلیل سرعت آن در فرار موفق نشده‌است. قدیمی‌ترین آثار در اروپای شرقی، شمال قفقاز و آسیای مرکزی یافت شده‌اند.

اگرچه اهلی ساختن اسب در مقایسه با حیواناتی چون سگ (نه هزار سال قبل از میلاد) و گوسفند و بز (پنج هزار سال قبل از میلاد) مؤخر بود، با این وجود تحول عظیمی در زندگی انسان به‌وجود آورد.

انسان نه تنها از گوشت و شیر اسب بهره می‌برد، بلکه برای جابه‌جایی نیز از او استفاده می‌کرد. نکتهٔ جالب در این باره این است که مورخان عقیده دارند که مردم قبل از یادگیری چگونه سوار شدن بر اسب، از ارابه استفاده می‌کردند. آنان برای این فرضیه خود دو دلیل عمده ارائه می‌کنند:

فسیل های پیدا شده نشان می‌دهند که اسب‌های آن دوره برای حمل انسان بسیار کوچک بوده و قد آن‌ها (بلندی جدوگاه) به بیش از ۱۴۰ سانتی‌متر نمی‌رسید.
قبل از آن که اسب توسط انسان رام شود، مردم از ارابه استفاده می‌کردند و آن‌ها را به حیواناتی از چون گاو یا الاغ وحشی می‌بستند. بستن ارابه به اسب‌های کوتاه قد خیلی دشوار نبود، در حالی که سوار شدن بر کمر اسب باعث وحشت و رم کردن آن می‌شد.

مهار و تربیت کردن اسب‌ها در زندگی مردم اوراسیا تحول و تأثیرات فراوانی به دنبال داشت. در حالی که در گذشته طی کردن مسافت‌های طولانی غیرممکن به نظر می‌رسید، انسان توانست به کشف سرزمین‌های جدید و کشور گشایی بپردازد.

کم‌کم وسایلی برای هدایت و تسلط بیشتر بر اسب مانند زین و رکاب (که از اختراعات چینی‌ها می‌باشند) ساخته شدند و در اختیار سوارکاران گرفتند. تربیت و پرورش اسب نیز، به خصوص در خاورمیانه اهمیت بسیاری یافت و صحرانشینان این مناطق به پرورش و نگاه‌داری اسب‌های اصیل عربی پرداختند. سوارکاری تا اواخر قرن پانزدهم، بیشتر در جنگ‌ها معمول بود.

البته در بعضی از کشورها مانند ایران باستان، به‌عنوان ورزش و سرگرمی نیز مورد توجه قرار می‌گرفت (مانند بازی چوگان)، ولی جنبهٔ هنری آن از اواخر قرن پانزدهم میلادی به بعد اهمیت یافت. سرانجام در اواخر قرن نوزدهم، با پیشرفت صنعت و جایگزین کردن اسب‌ها توسط ماشین‌آلات، سوارکاری جنبهٔ ورزشی و سرگرمی که امروزه مشاهده می‌شود را به خود گرفت.